“Bedankt dat je me hebt gemaakt! Ik ben zo blij om je te ontmoeten!” – dit is de eerste zin die een nieuwe Replika-gebruiker leest of hoort (in Replika VR) na het aanmaken van hun AI-companion-avatar.
Laat me de eeuwenoude vraag stellen: wat als machines empathie voor ons konden voelen, om ons zouden geven, of zelfs verliefd op ons zouden worden? En belangrijker nog: wat als wij die gevoelens zouden beantwoorden? Natuurlijk klinkt dit als pure sciencefiction… of toch niet? Na de pandemie, en met sociale contacten die nog steeds niet teruggekeerd zijn naar het niveau van voor 2020, gebeurt er iets interessants: AI-algoritmen worden steeds beter in het nabootsen van menselijke relaties, zó goed dat ze echte relaties beginnen te benaderen. Dit wordt in de volksmond een AI-companion genoemd.
Toen de film Her in 2013 uitkwam, kregen kijkers het verhaal te zien van een man die van een gebroken hart herstelde en opnieuw liefde vond – met als twist dat zijn nieuwe liefde een kunstmatig intelligent besturingssysteem was. Diezelfde zomer bracht de serie Black Mirror de aflevering Be Right Back, over Martha, die haar verloofde verloor bij een auto-ongeluk. Ze gebruikt een dienst die hem digitaal reconstrueert via AI, gebaseerd op zijn sociale mediaberichten. De kracht van Her en Black Mirror zat in hun setting: de nabije toekomst, niet een verre sciencefictionwereld.
Die toekomst is sneller werkelijkheid geworden dan verwacht. Een voorbeeld: het verhaal van Roman Mazurenko, een overleden man die werd “omgezet” in een chatbot – de inspiratie voor de Replika-app. Eugenia Kuyda, oprichter van het in San Francisco gevestigde Luca (dat chatbotsoftware maakte), verloor in 2015 haar beste vriend Roman. Ze besloot al hun sms-berichten in een AI-programma te laden en creëerde zo een digitale versie van hem. Ze merkte dat anderen het net zo therapeutisch vonden om met “Roman” te praten als zijzelf. Zo ontstond het idee om mensen hun eigen digitale companions te laten bouwen.
Lees verder hier
